Παρασκευή 12 Αυγούστου 2011

Synthesize the following:

A. The Guardian: "Greece begins €50bn privatisasion drivehttp://www.guardian.co.uk/world/2011/aug/01/greece-50bn-privatisation-drive?INTCMP=SRCH
Evangelos Venizelos, the Greek finance minister, said he aimed to raise €1.7bn by the end of September. Photograph: Jason Reed/Reuters (photo quote: Hellenic Synthesis)
    The starting gun for one of the biggest fire-sales in western history was fired as Greek officials began appointing advisers for the country's ambitious privatisation drive.
    "Our target is clear, and it is to generate €1.7bn from privatisations by the end of September and €5bn by the end of the year," said the finance minister, Evangelos Venizelos.
    After securing a second aid package to prop up an economy now dependent on international handouts to pay public wages and pensions, Athens has moved with record speed to divest itself of state assets ranging from prime real estate to loss-making companies.
    By any measure it is a gargantuan task. At stake is Greece's €350bn debt, which before the EU and IMF agreed to bailout the country again was predicted to peak at 172% of GDP next year.
    The socialist government says it aims to raise €50bn through the campaign by 2015. Enough, it is hoped, to not only make a dent in the debt but send a convincing message to the markets that have pummelled Athens since the onset of the crisis 18 months ago.
    The prime minister, George Papandreou, has cancelled his summer holidays to accelerate the dismantling of a sector that his father Andreas – Greece's fiery socialist premier in the 1980s – did much to foster.
    International lenders have warned that if there is no progress with privatisations they will withhold the next tranche of aid in September.
    "In more ways than one Papandreou is paying for the sins of his father," said Nikos Dimou, author of the bestselling book The Misfortune of Being Greek. "It was Andreas, after all, who did more than anyone else to run Greece into debt."
    The appearance of For Sale and For Rent signs on everything from former Olympic venues to island locales, casinos, marinas and airports, has been met with unexpected acceptance by Greeks long weaned on state largesse. A growing majority appears to agree it is the only way of arresting soaring unemployment by attracting foreign investment. Experts estimate Athens could own around €300bn worth of state property, almost as much as the total Greek debt.
    "There has definitely been a shift in mood," said Stefanos Manos, a former national economy minister in a centre-right government. "But that could easily change. It is very clear that the government is only doing this under great duress from [our] international creditors," he said.
    "With timetables being so pressing, I worry that the whole process is very ill-prepared. If it there is not enough transparency we may end up like Russia, where only a cast of oligarchs end up benefiting."
  With the privatisation drive now seen as crucial to reviving economic growth, the government has actively courted countries with big sovereign wealth funds to invest in Greece.
    Last week Europe's paymaster, Germany, signalled it was interested in snapping up assets in the energy and tourism sectors.
    At home tycoons who control large sectors of the media have also started jockeying for position in what one commentator called the "beginning of a civil war" to buy stakes in state companies.
    "It is going to be a minefield for the government," said political analyst Giorgos Kyrtsos. "The troika [of lenders] are not well-versed in Greek reality. The programme is overly ambitious."
    After years of resisting privatisations, the breakneck speed at which Athens has agreed to conduct the sales – nearly one every 15 days – has raised fears that state jewels will be sold at rock-bottom prices.
    "In a buyer's market our biggest concern is that this entire process will only serve to benefit the forces of capitalism and do nothing to create development," said Yiannis Panagopoulos, president of the Confederation of Greek Workers, the country's biggest labour grouping.
    "We will strongly oppose the sale of any sector in which the government has a strategic interest … there will be huge resistance if it tries to sell the electricity company, the water board, our post office or ports, sectors that are vital to developing this country."
B. Selected quotes from The Keiser Report E171, August 9, 2011 (video below, @ min. 10:35)
    "Greece lost its sovereignty and now they're selling the pieces of the corpse!"
    "...and the Greek people need to understand that they no longer have a country..."
    "...the Greek people are no longer free; they now are slaves for the IMF and global bankers. Good job, Greece!"
    "...that's the point of paying Papandreou under the table... He's a corrupt, world-leading slimeball... That's the point of having Steve Forbes and the International Chamber of Commerce having a meeting at the hotel Grande Bretagne over there a couple of months ago, having a meeting to decide how to sell your state assets..." (see also http://greeksynthesis.blogspot.com/2011/07/truth-about-baklava-wearing-protesters.html)

C. America's economy: Downgraded

It is possible for a bad witness suffering a severe conflict of interest to make the occasional pertinent observation

Critics of Barack Obama – a popular category nowadays – argue that his team bungled its response to the downgrade of America's credit rating. The White House, opponents allege, plumped for a policy of shooting the messenger. But sometimes messengers deserve to be, if not shot, then at least given a sharp kick up the backside. That certainly applies to Standard & Poor's, which is one of the three big rating agencies that fouled up so spectacularly during the sub-prime crisis – and which on Friday night demoted the US government's credit rating. Even so, it is possible for a bad witness suffering a severe conflict of interest – a description that applies to S&P, and to its rivals Moody's & Fitch – to make the occasional pertinent observation... 
D. An interesting video, combining The Matrix, Obama and NWO (I do not know the author or his beliefs - just consider the message)

E. A cartoon (just for laughs)


F. Take a well-deserved musical break
(after all, it's August!)




Τετάρτη 10 Αυγούστου 2011

Πόλις και Πολιτική: Στοιχειώδεις Ορισμοί (κατ' Αριστοτέλη Σταγειρήτη)

Ως κοινωνία, βρισκόμαστε τα τελευταία δύο χρόνια σε τρομακτική περιδίνηση (κάτι σαν πλυντήριο σε κύκλο στυψίματος 2000 στρ/λ). Έχουμε "ξεβολευτεί" απ' αυτά που ξέραμε, έχουμε βιαστεί ποικιλοτρόπως και απειλούμεθα με άμεση εξαφάνιση. Αντιδρούμε (φυσιολογικά και αναμενόμενα) με όποιον τρόπο μπορούμε, όντας αντιμέτωποι με ένα πολιτικό σύστημα που θεωρούμε εχθρικό ή αδιάφορο προς τα "θέλω" μας.


Κατεβαίνουμε, π.χ., στους δρόμους, διαμαρτυρόμαστε, μουτζώνουμε κτίρια και βουλευτές (και τρώμε άγριο ξύλο γι' αυτό). Ζητάμε (άμεση) Δημοκρατία, γιατί κάπου ακούσαμε τον όρο και μάς άρεσε. Παρωχημένοι (αντιπολιτευτικοί και μη) κομματικοί οργανισμοί προτείνουν μπαγιάτικες λύσεις στο πρόβλημα (ξαναζεσταμένα μακαρόνια) και τούς δίνουμε προσοχή. Φτιάχνουμε "πλατείες", δεκάδες πατριωτικά κινήματα, κόμματα, φρου-φρου κ' αρώματα, blogs, κλπ. Έγκριτοι και (τηλεοπτικώς) γνωστοί συνταγματολόγοι προτείνουν νέα συντάγματα και "νέες" πολιτικές συνταγές (π.χ. http://www.aixmi.gr/index.php/giati-proteinw-sygrothsh-voulis-politwn/). Πατριώτες ακαδημαϊκοί (εντός και εκτός Ελλάδας) προτρέπουν σε άμεση συνεργασία όλα τα πρόσφατα ανανεωτικά κινήματα, προκειμένου ν' αντιμετωπιστεί η "κομματική λαίλαπα" στις επερχόμενες εκλογές (π.χ. http://anarmodios.wordpress.com/2011/08/08/1-412/). Θα υπάρξει αποτέλεσμα; Αμφιβάλλω, αν δεν μάθουμε πρώτα και άμεσα από βέσπα και τούβλα!

  
Ας πούμε ότι εγώ είμαι Αρχιτέκτονας. Έρχεται στο γραφείο μου ο πελάτης Χ και μού αναθέτει το παρακάτω έργο: σχεδίαση κτιρίου τάδε, με λειτουργικές προδιαγραφές τάδε, το οποίο ο πελάτης απαιτεί να κατασκευαστεί, κυρίως, από τούβλα. Εγώ δεν έχω ξαναπαράξει κτίριο με τούβλα (δεν τα γνωρίζω ως υλικό, ας πούμε), πλην όμως γνωρίζω να αρχιτεκτονώ, εν γένει. Τί κάνω εν προκειμένω;
    α) Προσποιούμενος τον παντογνώστη, απαντώ: "φυσικά κ. Χ, τα σχέδιά σας θα είναι έτοιμα σε ένα μήνα" και ανατρέχω στο λεξικό μου για να μάθω περί τούβλων (σιγά μη χάσω τον πελάτη, σιγά μη δείξω την άγνοιά μου). Το λεξικό μού λέει:
 τούβλο το [túvlo] Ο39 : 1. ψημένος πηλός, συνήθ. σε ορθογώνιο παραλληλόγραμμο σχήμα και διάτρητος, που τον χρησιμοποιούν για την κατασκευή τοίχων 2. (μτφ., οικ.) για άνθρωπο, κυρίως για μαθητή, που μαθαίνει πολύ δύσκολα, που δεν παίρνει τα γράμματα· ντουβάρι, κούτσουρο...

Όπα, μέγα πρόβλημα! Τί θέλει ο πελάτης Χ; Κτίριο φτιαγμέμο από ορθογώνια πήλινα παραλληλόγραμα σχήματα με τρύπες ή κτίριο φτιαγμένο από (χαζούς) ανθρώπους; Και τα δύο είναι εφικτά για τον αρχιτέκτονα!
    β) Απαντώ στον κ. Χ: "φυσικά κ. Χ, τα σχέδιά σας θα είναι έτοιμα σε ένα μήνα, εφόσον μπορέσουμε να συμφωνήσουμε πρώτα στον επακριβή ορισμό του τούβλου".


Και να για κόψω τις φτηνές φιλοσοφικές χαζομάρες, το παρακάτω κείμενο είναι δημοσιευμένο στο site του 3ου Λυκείου Αγίων Αναργύρων Αττικής - Φιλοσοφικός Λόγος, Αριστοτέλους Πολιτικά, Ενότητα 11 (καταχώρηση Δ. Παριώτη) - κλικ εδώ. Είναι ένα από τα κείμενα που καλούνται να διαβάσουν, αναλύσουν και εμπεδώσουν(;) τα παιδιά μας (οι ακούσιοι κληρονόμοι των αμαρτιών/λαθών μας), άρα ας μήν βαρυγκομήσουμε τον χρόνο που απαιτείται για να το διαβάσουμε και εμείς. Το παραθέτω εδώ, με ελάχιστες περικοπές και παρεμβάσεις (στίξης/διαμόρφωσης παραγράφων). Το ζητούμενο δεν είναι να συμφωνήσουμε ή διαφωνήσουμε με το κείμενο - είναι να προβληματιστούμε και εν τέλει να συμφωνήσουμε μεταξύ μας ως προς το τί είναι "βέσπα" και "τούβλο" ή τί ζητάμε ως Πολίτες! Το υφιστάμενο πολιτικό σύστημα έχει προ πολλού συμφωνήσει στους ορισμούς του, γι' αυτό και μάς παίρνει συνεχώς φαλάγγι! 


ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΟΥΣ   ΠΟΛΙΤΙΚΑ

11. Η πόλη είναι  η τελειότερη  μορφή   κοινωνίας

(Ἐπειδή ὁρῶμεν  πᾶσα  πόλη οὖσαν τινά  κοινωνίαν καί πᾶσαν κοινωνίαν συνεστηκυῖαν   ἓνεκεν ἀγαθοῦ  τίνος)
Επειδή βλέπουμε  ότι  κάθε  πόλη  είναι ένα  είδος   κοινότητας (κοινωνικής συμβίωσης) και ότι  κάθε  κοινότητα  έχει συσταθεί  για  την  επίτευξη  κάποιου σκοπού,  
(πάντες πράττουσι  πάντα χάριν τοῦ δικοῦντος  εἶναι ἀγαθοῦ)
γιατί όλοι κάνουν τα πάντα για χάρη αυτού που θεωρούν ότι είναι καλό,
(δῆλον ὡς  μέν   πᾶσαι  στοχάζονται  ἀγαθοῦ  τινός)
είναι φανερό  ότι όλες (οι κοινότητες) επιδιώκουν κάποιο αγαθό,
(μάλιστα δέ  τοῦ  κυριωτάτου   πάντων (στοχάζεται) ἡ κυριωτάτη πασῶν καί περιέχουσα τάς πάσας τάς ἂλλας)
προπάντων  όμως το  ύψιστο από όλα (τα  αγαθά) (επιδιώκει) η ανώτερη από όλες τις κοινωνίες  και η  οποία περικλείει όλες τις άλλες.
(Αὓτη δ'  ἐστίν  ἡ  καλουμένη πόλις  καί  ἡ  κοινωνία  πολιτική)
Και  αυτή   είναι  εκείνη  που  ονομάζεται   πόλη  και  πολιτική   κοινωνία.



Ερμηνευτικά σχόλια


Ορισμός  της πόλεως – τα βασικά της γνωρίσματα
Πόλη: μια μορφή κοινωνικής  συνύπαρξης, ανώτερη από όλες τις άλλες, τις οποίες  περικλείει, και η οποία αποβλέπει στο ανώτερο από όλα τα αγαθά. Οι όροι έννοια γένους της πόλεως: κοινωνία: το προσεχές γένος της πόλεως, η υπερκείμενη έννοια, η έννοια στην οποία υπάγεται, στης οποίας το πλάτος περιέχεται η έννοια της πόλεως. Ειδοποιός διαφορά: το γνώρισμα το οποίο τη διαφοροποιεί από τις άλλες κοινωνίες είναι το αγαθό προς το οποίο αποβλέπει η πόλη. Η πόλη αποβλέπει στο αγαθό που είναι το κυριώτατο πάντων, και αυτό είναι η ευδαιμονία των πολιτών.

Ο παραγωγικός συλλογισμός της ενότητας
α. προκείμενη :   α. κάθε πόλη είναι μια κοινωνία.
                         β. κάθε κοινωνία  έχει συγκροτηθεί χάριν κάποιου αγαθού
β. προκείμενη :   α. όλες οι κοινωνίες  αποβλέπουν σε κάποιο αγαθό
                         β. κάθε κοινωνία, ανάλογα με τη φύση και το χαρακτήρα της,
αποβλέπει σε διαφορετικό αγαθό.


Συμπέρασμα: Η πόλη, ανώτερη από όλες τις κοινωνίες,  αποβλέπει στο ανώτερο από  όλα τα αγαθά.

Η μεθοδολογία του Αριστοτέλη
Βασικά στοιχεία της αριστοτελικής μεθόδου είναι το επιχείρημα «διά λόγων» και το εμπειρικό δεδομένο «τοῖς φαινομένοις». Η μέθοδος του είναι συγχρόνως και εμπειρική και επιστημονική.
Ορῶμεν: συνεπώς, ο Αριστοτέλης έχει ως αφετηρία για τους συλλογισμούς του την εμπειρία, τα δεδομένα των αισθήσεων, την εμπειρική πραγματικότητα (ανάλογη η αναφορά στην πέτρα και τη φωτιά στην πρώτη ενότητα των Ηθικών). Τα επιχειρήματά του στηρίζονται στην παρατήρηση της αντικειμενικής πραγματικότητας, στα θετικά στοιχεία της εμπειρίας και όχι στην αφηρημένη σκέψη. Αυτά τα χρησιμοποιεί για να συνάγει συμπεράσματα, επομένως είναι εμπειρικός (θετικός) και όχι θεωρητικός φιλόσοφος.


Ο Αριστοτέλης, όπως και στα άλλα βιβλία του, αρχίζει από τα γενικά και ύστερα αναφέρεται στα επιμέρους θέματα. Θεωρεί δεδομένη την προτεραιότητα του ὅλου σε σχέση με το μέρος. Η ταυτότητα της φύσης ενός πράγματος προηγείται από κάθε επιμέρους στοιχείο του και από τον σκοπό προς τον οποίο αυτό το πράγμα κατατείνει. Με την έκφραση, συνεπώς, λίγο παρακάτω πᾶσαν πόλιν θέτει σε οντολογική προτεραιότητα το σύνολο, δηλαδή την πόλη, έναντι του ατόμου.

Διαδικασία του συλλογισμού για τον ορισμό της πόλεως (πόλης-κράτους) πᾶσα  πόλιν
Ο Αριστοτέλης συνήθιζε να αρχίζει την έκθεσή του με μια γενική  πρόταση και να προχωρεί στη συνέχεια στην εξέταση των επιμέρους περιπτώσεων, δηλαδή από τα  γενικά στα  μερικά. Κατά βάθος, πίστευε ότι είναι κατά φύσιν να αναφερόμαστε πρώτα στα κοινά, στα γενικά θέματα, και ύστερα να περνάμε στα ειδικά, στα επιμέρους ζητήματα. Τη   μέθοδο που  βρίσκει κατάλληλη για την μελέτη και τη διερεύνηση των  φυσικών  φαινομένων, ο Αριστοτέλης την  εφαρμόζει  για τη μελέτη των πολιτικών  θεμάτων. Αυτό σημαίνει τη  σύλληψη των φαινομένων (φυσικών και πολιτικών) ως ενιαίων και ομοίων.

Ο ορισμός της πόλης που δίνει ο Αριστοτέλης αρχίζει από την έννοια γένους, κοινωνία-κοινωνία τινά οὖσαν, και προχωρεί στην ειδοποιό διαφορά της από τις άλλες κοινωνίες. H διαφορά είναι ο στόχος της, που είναι το «κυριώτατο» από όλα τα αγαθά. Η κοινωνία είναι το προσεχές γένος της πόλης, η έννοια στην οποία υπάγεται (η υπερκείμενη), στης οποίας το πλάτος περιέχεται η έννοια της πόλεως, μαζί με άλλες έννοιες. Ως προς την ειδοποιό διαφορά, δηλαδή το γνώρισμα της πόλης που τη διαφοροποιεί από τις άλλες όμοιες έννοιες, τις άλλες «κοινωνίες», αυτή είναι το αγαθό στο οποίο αποβλέπει η πόλη. Η πόλη στοχάζεται ενός αγαθού που είναι το «κυριώτατο πάντων».

Οι όροι του συλλογισμού
Πόλιν: Η πόλη χρησιμοποιείται εδώ με τη σημασία που είχε στους αρχαίους Έλληνες, δηλαδή με τη σημασία του κράτους. Η πόλη-κράτος στα κλασικά χρόνια, είναι μια κοινότητα πολιτών τελείως ανεξάρτητη και κυρίαρχη πάνω στους πολίτες της, η οποία κυβερνιέται με νόμους και συνδέεται στενά με τη λατρεία. Η πόλη έχει εδαφική ακεραιότητα και ανεξαρτησία. Οι πολίτες είχαν συνείδηση των κοινών δεσμών με τους οποίους ενώνονταν, ενώ δεν είχαν κάνενα δεσμό ή λόγο υποταγής σε άλλη πόλη-κράτος. Οι θεσμοί, οι παραδόσεις και η λατρεία κάθε πόλης-κράτους είχαν χαρακτήρα υποχρεωτικό και οι πολίτες δεν διανοούνται να τα παραβιάσουν. Αντίστοιχα, αναφέρεται ο Θουκυδίδης στο κεφάλαιο 37 του επιταφίου λόγου (Ιστορία, βιβλίο Β, κεφ. 25-46). Ιδιαίτερα, οι νόμοι έδιναν το στίγμα των ελεύθερων και πολιτισμένων ανθρώπων, γιατί με την πειθαρχία των πολιτών σε αυτούς ήταν αδιανόητη η υπακοή σ’ έναν κυρίαρχο τύραννο, συχνά άδικο και ιδιότροπο.
Κοινωνία: ο όρος δηλώνει κάθε μορφή αλληλεξάρτησης των ανθρώπων που προκύπτει από την κοινή ανάγκη και έχει σκοπό να ικανοποιήσει αυτήν την ανάγκη. Η λέξη προέρχεται από το ρήμα κοινωνῶ που σημαίνει στα αρχαία ελληνικά έχω ή κάνω κάτι μαζί με κάποιον ή κάποιους άλλους, συμμετέχω, παίρνω μέρος μαζί με κάποιους άλλους σε κάτι. Η συμμετοχή αυτή δεν  πραγματοποιείται με συμβατικό  και περιπτωσιακό τρόπο, καθώς πίστευαν οι σοφιστές, αλλά συνιστά μια φυσική ενέργεια, σταθερή, μόνιμη και αναγκαία (πρώτες μορφές κοινωνίας που θα δούμε είναι ο οίκος και η κώμη). Επομένως, κοινωνία είναι ομάδα ανθρώπων που συνυπάρχουν, συνεργάζονται σε κάποιες ενέργειες ή  συμμετέχουν στη λήψη αποφάσεων, έχοντας κάποιον κοινό σκοπό ή ένα επιμέρους, κάθε φορά, συμφέρον. Άλλωστε, όπως αναφέρετα,ι κάθε κοινωνία «ἕνεκεν τινός ἀγαθοῦ συνεστηκυῖαν» .

«κοινωνίαν νεκεν τινός γαθο συνεστηκυαν»
Εδώ πρόκειται για το τελικό αίτιο. Ουσιαστικά έχουμε τη τελεολογική μετάθεση του του αιτίου. Η δημιουργία των πρώτων μορφών κοινωνίας, η οικογένεια και η κοινωνία δεν δημιουργήθηκαν από έναν συνειδητό σκοπό. Τη δημιουργία τους καθορίζει το ορμέμφυτον ως αναγκαίο στοιχείο για τη σύστασή της και η ανάγκη ως προϋπόθεση για τη διασφάλιση της διατήρησης της κοινωνίας. Η ανάγκη αυτή είναι η προϋπόθεση που επιβάλλεται στα άτομα για την διασφάλιση του βίου, για τη διατήρησή του. Το επιχείρημα αυτό γενικεύει την τάση της ενσυνείδητης ατομικής ενέργειας για μια κατάσταση που υφίσταται δυνάμει και είναι δυνάμει παθητική και όχι βουλήσει ενεργητική. Η επικοινωνία και η συμμετοχή των ανθρώπων σε μια κοινωνία αποβλέπουν στην ικανοποίηση ενός αγαθού, δηλαδή έχουν στόχο την ικανοποίηση κάποιας κοινής ανάγκης. Η ανάγκη αυτή ερμηνεύεται ως ωφέλεια και είναι ο σκοπός μιας κοινωνίας. Πράγματι, «το νόημα και ο χαρακτήρας κάθε πράγματος στον κόσμο, είτε έμβιο είναι, είτε εργαλείο, είτε κοινωνία, πρέπει να αναζητηθεί στον σκοπό της ύπαρξής του. Ο Αριστοτέλης αναζητεί την ερμηνεία των όντων όχι στην αρχή της ανάπτυξής τους, αλλά στη τελική μορφή που είναι και ο προορισμός τους.

Η τελεολογική θεώρηση (σημ.: τέλος = στόχος, σκοπός)
«ἀγαθοῦ τινός ἕνεκεν», «άγαθοῦ χάριν», «ἀγαθοῦ τινός στοχάζονται», «μάλιστα τού κυριωτάτου πάντων (στοχάζεται): Οι  φράσεις δείχνουν την χαρακτηριστική και εδώ τελεολογική σκέψη του Αριστοτέλη. Κάθε πράγμα στη φύση δεν είναι αυθαίρετο, τυχαίο, αλλά έχει ένα σκοπό, προσδιορίζεται από ένα τέλος. Όλοι κάνουν τα πάντα για ένα σκοπό, το αγαθό, όλες οι κοινωνίες έχουν  συσταθεί με ένα σκοπό και η πολιτική κοινωνία στοχεύει στο ανώτερο αγαθό. Συνεπώς,  θεωρεί ότι το νόημα και ο χαρακτήρας κάθε πράγματος στον κόσμο πρέπει να αναζητηθεί στο σκοπό της ύπαρξής του. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, η σύσταση και η λειτουργία κάθε κοινωνίας στοχεύει στην κατάκτηση κάποιου αγαθού, οι πράξεις των ανθρώπων αποσκοπούν σε κάποιο αγαθό και η πόλις ή αλλιώς η πολιτική κοινωνία επιδιώκει το ανώτερο από όλα τα αγαθά.

Ή κυριωτάτη πασῶν καί περιέχουσα τάς πάσας  τάς   ἂλλας
"περιέχουσα πάσας τάς ἄλλας": στα Ηθικά Νικομάχεια ο Αριστοτέλης αναφέρεται στις διάφορες κοινωνίες, που η καθεμιά τους έχει ένα επιμέρους συμφέρον. Αυτοί, π.χ., που πολεμούν, επιδιώκουν όλοι μαζί τον πλούτο ή τη νίκη ή την κατάκτηση μιας πόλης, οι ναυτικοί έχουν στόχο την απόκτηση χρημάτων, κάτι το ανάλογο συμβαίνει σε όσους ανήκουν σε μια φυλή ή σε ένα δήμο. Αυτές τις κοινωνίες ο Αριστοτέλης τίς θεωρεί μόρια τής πολιτικής κοινωνίας και τίς τοποθετεί σε θέση υποδεέστερη από αυτή. Η πολιτική κοινωνία δεν στοχεύει σε ένα ειδικό συμφέρον, στο κατά περίπτωση συμφέρον της συγκυρίας, αλλά σε αυτό που αφορά ἅπαντα τόν βίον.


Αναλυτικά: οι άλλες κοινωνίες που αναφέρθηκαν (πάσας τάς ἄλλας) βρίσκονται εξελικτικά και ιεραρχικά κάτω από το επίπεδο της πόλης, αποτελούν  τμήματα της πολιτικής  κοινωνίας. Επιδιώκουν  κάποιο ειδικό πάντα  συμφέρον  και  εξασφαλίζουν  κάτι  από τα αναγκαία τους. Έχουν επιμέρους στόχους και αναφέρονται σε ειδικά τμήματα της κοινωνίας.


Αντίθετα, η  πολιτική κοινωνία  φαίνεται ότι υπάρχει  για το κοινό  συμφέρον  και από την αρχή για τον λόγο αυτό σχηματίστηκε και για αυτό λόγο παραμένει. Η πόλις, ή πολιτική κοινωνία, είναι ιεραρχικά ανώτερη από τις επιμέρους κοινότητες που ενσωματώνει. Ο άνθρωπος, στα πλαίσια της πόλης, επιτυγχάνει την εκπλήρωση «τοῦ κυριωτάτου πάντων τῶν ἀγαθῶν», μέσα στα πλαίσια της «κυριωτάτης πασῶν» (τῶν κοινωνιῶν) τῆς περιεχούσης πάσας τάς ἄλλας». Για αυτό το πράγμα και οι νομοθέτες  σκέπτονται, και ισχυρίζονται ότι  είναι δίκαιο  αυτό που είναι  συμφέρον  για  όλους. Οι  άλλες  κοινωνίες  επιθυμούν  τα  επιμέρους του κοινού  συμφέροντος, για παράδειγμα οι ναυτικοί  τα  κέρδη από τα  ταξίδια  των  πλοίων ή κάτι  σχετικό, αυτοί που   εκστρατεύουν  μαζί με άλλους  τα κέρδη  από τον  πόλεμο, είτε  είναι  χρήματα, είτε η νίκη, είτε η επιθυμία κατάκτησης  μιας πόλης. Η  πολιτική κοινωνία  δεν  επιδιώκει το  πρόσκαιρο  συμφέρον, αλλά αυτό που είναι για όλη τη ζωή, για το παντοτινό,το  διαρκές. Οι υπόλοιπες κοινωνίες  φαίνονται να είναι  τμήματα  της πολιτικής  κοινωνίας . 

Η έννοια του ἀγαθοῦ και της εὐδαιμονίας
Η έννοια του ἀγαθοῦ αναφέρεται τρεις φορές και τις δυο από αυτές προσδιορίζεται με την αόριστη αντωνυμία τινός, ενώ στην τρίτη με τη μετοχή δοκοῦντος, γεγονός το οποίο δείχνει τον αόριστο και υποκειμενικό χαρακτήρα του αγαθού το οποίο ταυτίζεται με το προσωπικό και εφήμερο συμφέρον, το οποίο μπορεί να είναι ακόμη και κάτι κακό.


Την τελευταία φορά, η αναφορά στο ἀγαθόν δεν είναι άμεση, ο Αριστοτέλης το αναφέρει ως «τό κυριώτατον πάντων». Αυτό το άγαθόν, το ἀκρότατον πάντων τῶν πρακτῶν ἀγαθῶν,  είναι η ευδαιμονία για την οποία γίνεται αναλυτικά λόγος στο πρώτο βιβλίο των Ηθικών Νικομαχείων. Η ευδαιμονία αρχικά σήμαινε την εύνοια του θείου, επομένως κάτι που δεν το πετυχαίνει ο άνθρωπος μόνος του, αλλά του το δίνει ο θεός (ανάλογη και η σημασία της λέξης "ευτυχία"). Ο Ηράκλειτος και ο Δημόκριτος δίνουν διαφορετικό περιεχόμενο στον όρο και  διατυπώνουν την άποψη ότι δεν προέρχεται από το θείο, αλλά ότι εξαρτάται από τις ατομικές πράξεις και την ενάρετη δράση που αναπτύσσει ο άνθρωπος.


Η ευδαιμονία για τον Αριστοτέλη  αποτελεί τον σκοπό της ηθικής και της πολιτικής. Η ευδαιμονία ορίζεται όχι ως κατάσταση αλλά ως ενέργεια της ψυχής με τους κανόνες της τέλειας αρετής. Ο ορισμός αυτός αφορά την ευδαιμονία ως υπέρτατο αγαθό στον ηθικό βίο του ανθρώπου. Για τον Αριστοτέλη, η ευδαιμονία είναι και ο κύριος προορισμός της πόλεως (το υπέρτατο τέλος της).

Κυριωτάτου   πάντων: Το κυριώτατο  πάντων είναι η ευδαιμονία, υπέρτατος  στόχος  και  υπέρτατο τέλος της  πόλεως. Ο φιλόσοφος  δέχεται  την  σύμπτωση  του  υπέρτατου  αγαθού για το άτομο, με το  υπέρτατο  αγαθό για την πόλη  και  αντίστροφα. Αυτό σημαίνει  ότι, όπως  η  ευδαιμονία  του  ατόμου επιτυγχάνεται  με  τις  πράξεις  του  ατόμου, έτσι  και με τις  πράξεις  των  ανθρώπων  ως  πολιτών  επιτυγχάνεται  και η  ευδαιμονία της πόλεως. Με το  νόημα αυτό, η  ατομική  συμπεριφορά  έχει  καθαρά  πολιτικό περιεχόμενο, οι  πράξεις  των  ανθρώπων  έχουν  πολιτικές  συνέπειες, συνεπάγονται  δηλαδή  την  εὐδαιμονία τῆς πόλεως ή το αντίθετό της. Τα παραπάνω επιβεβαιώνουν την άποψη ότι η ηθική φιλοσοφία είναι μέρος της πολιτικής φιλοσοφίας.

Με βάση τα παραπάνω, η τελειότατη πολιτεία εξαρτάται από τις εξής  προϋποθέσεις:
α) περιέχει όλες τις μορφές της πολιτικής οργάνωσης,
β) στοχεύει στην κατάκτηση του ἀγαθοῦ.


Αυτή τη μορφή κοινωνίας ο Αριστοτέλης την ονομάζει πόλιν ή πολιτική κοινωνία. Με το επίθετο πολιτική τονίζεται ότι οι πολίτες, όχι ως άτομα πλέον, αλλά ως μέλη μιας κοινωνίας που λέγεται πόλις, έχουν ως στόχο (στοχάζονται)  το κυριώτατον ἀγαθόν, την ευδαιμονία, η οποία είναι το αποκορύφωμα των αρετών. Η αριστοτελική ηθική φιλοσοφία είναι η προϋπόθεση για το πέρασμα στην πολιτική φιλοσοφία και η ευδαιμονία αποτελεί τον σκοπό και της ηθικής και της πολιτικής.

Οι διαφορετικές προσεγγίσεις σχετικά με τη  συγκρότηση της πόλεως
Ο Αριστοτέλης επιθυμεί να αντικρούσει τις απόψεις των σοφιστών ότι η ύπαρξη της πόλης είναι συμβατική, οφείλεται στο θετό νόμο και επομένως είναι αντίθετη στη φύση του ανθρώπου. Ο Πρωταγόρας ανήκει στους σοφιστές που υπερασπίζονται το νόμο, εξηγεί τη σύσταση της πόλης από την ανάγκη (προστασίας από τα θηρία, επιβίωσης), αλλά τονίζει ότι χωρίς την ανάπτυξη της αιδούς και της δίκης και της πολιτικής αρετής, δεν μπορούσε να υπάρχει πόλη. Η δυνατότητα  ανάπτυξης της πολιτικής αρετής ενυπάρχει στον άνθρωπο, αλλά αναπτύσσεται με τη διδασκαλία και τη ζωή στην κοινωνία. Σύμφωνα με τον Πλάτωνα, αιτία της σύστασης των πόλεων είναι  η έλλειψη αυτάρκειας του ανθρώπου  ως  ατόμου και η αλληλεγγύη. Η αλληλεγγύη  μπορεί   να  εξηγηθεί  ως  στάση που οδηγεί στον καταμερισμό της εργασίας  και στην εξειδίκευση, στην οποία  στηρίζεται  και η ανάπτυξη της  πόλης...

Δευτέρα 8 Αυγούστου 2011

Είναι η (Άμεση) Δημοκρατία Ανέφικτη; (Μέρος 4ο)

Όπως καταλαβαίνετε (ελπίζω), όσον αφορά το παραπάνω θέμα, έχω ξεκινήσει μια πορεία που πάει από τα μπρος προς τα πίσω χρονολογικά (back to the future).


Το θέμα είναι το Δίκτυο ΠΕΡΙΚΛΗΣ, απολύτως υπαρκτό τώρα και άμεσα υλοποιήσιμο για φραγκοδίφραγκα - ούτε καν το κόστος ενός υποβρυχίου που γέρνει. Δηλαδή: Δίκτυο ΠΕΡΙΚΛΗΣ = πρακτικά τσάμπα εκλογές/δημοψηφίσματα 24/7, αλλά και (πρώτιστα) επαναφορά της Εκκλησίας του Δήμου - ΝΑΙ, ΕΙΝΑΙ ΕΦΙΚΤΗ ΤΩΡΑ - αρκεί να το απαιτήσετε, ΕΣΕΙΣ ΟΙ ΠΟΛΙΤΕΣ, όπως απαιτείτε παροχές, μισθούς, συντάξεις, δουλειά, ψωμί, παιδεία, ελευθερία, αξιοπρέπεια κλπ. αυτονόητα.


Καμία, μα ΚΑΤΑΚΑΜΙΑ χώρα του κόσμου δεν έχει τώρα τέτοιο εργαλείο/τεχνολογία στην διάθεσή της - μόνο η Ελλάδα! Και μια και μας καίει το θέμα "ανάπτυξη", το  Δίκτυο ΠΕΡΙΚΛΗΣ είναι άμεσα εξαγώγιμο και περιζήτητο εμπορικό προϊόν (που να δείτε τί φτηνιάρικα, ατελή, διαβλητά, "κινεζικού" τύπου προϊόντα αγοράζουν κατά κόρον οι ΗΠΑ, π.χ., και άλλες χώρες - ψάχτε το, ρωτήστε, ρωτήστε με).


Δυστυχώς, ο κ. Δ. Αβραμόπουλος (Δήμαρχος Αθήνας, 1995) και το Δημοτικό Συμβούλιο Αθήνας, όπως και ο κ. Κ. Σκανδαλίδης (υπουργός Εσωτερικών, 1995) απεφάνθησαν ότι το  Δίκτυο ΠΕΡΙΚΛΗΣ είναι "έργον ακατάλληλον δι' ανηλίκους", παρ' ότι το επαίνεσαν! Ξέρω πολύ καλά τί σας λέω, μια και ήμουν προσωπικά παρών στις παρουσιάσεις.


Στο διά ταύτα: παλιό, πολύ παλιό άρθρο περί Δικτύου ΠΕΡΙΚΛΗΣ - Symbol, 21/09/1996 -  "Η Δημοκρατία Στο Δίκτυο", μαζί με λίγο σέξυ Τζίμη Πανούση. Δεν υπάρχει σε ηλεκτρονική μορφή. 






Μπορείτε να βρείτε το παραπάνω άρθρο (σκαναρισμένο) εδώ (PN06-ARTICLE 1996.PDF).

Σημείωση 1
Το site του Δικτύου ΠΕΡΙΚΛΗΣ βρίσκεται εδώ. 
Σημείωση 2
Δοκιμάστε μια έρευνα στο Google ("Δίκτυο ΠΕΡΙΚΛΗΣ") - θα βρείτε αρκετές αναφορές. Για μια  συνοπτική και ευκατανόητη εισαγωγή στο θέμα: κλικ εδώ. 
Σημείωση 3
Περιέργως, "άγνοια του νόμου" δεν αναγνωρίζεται από τον κρατούντα "νόμο" (δηλ. "...συγνώμη, δεν το ήξερα!"), παρ' όλο που το σαθρό και ολιγαρχικό πολιτικό μας σύστημα, τεχνηέντως και εσκεμμένα, καλλιεργεί και προωθεί την άγνοια.
Σημείωση 4
Το Δίκτυο ΠΕΡΙΚΛΗΣ αποτελεί λύση σε υπαρκτό πολιτικό/κοινωνικό πρόβλημα, για το οποίο όμως η κοινωνία δεν έχει ακόμα διατυπώσει αίτημα επίλυσης. Άρα...;;;


Είναι η (Άμεση) Δημοκρατία Ανέφικτη; (Μέρος 3ο)


Από Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία, 29/02/2004 (τότε προεκλογική περίοδο):

«Περικλής» δεσμώτης

Της ΒΑΣΙΛΙΚΗΣ ΣΙΟΥΤΗ

Αρκετοί ίσως θυμούνται την πρόταση του Πολυτεχνείου για το δίκτυο άμεσης δημοκρατίας «Περικλής» που είχε παρουσιαστεί με ενθουσιασμό το 1994.

Πέρασαν δέκα χρόνια από τότε -μια Οδύσσεια- κι ακόμα ψάχνει να βρει χρηματοδότη για την εφαρμογή του. Και μη φανταστείτε ότι για την πιλοτική του εφαρμογή σε ένα δήμο απαιτείται κανένα τεράστιο ποσό. Μόλις 150.000 ευρώ θα έφταναν! 

Η ιδέα του «Δικτύου Περικλής», που συνέλαβε η ομάδα του εργαστηρίου ακουστικής, επικοινωνίας, τεχνολογίας και ΜΜΕ του Πολυτεχνείου, με επικεφαλής τον καθηγητή Γ. Καμπουράκη, έτυχε μεγάλης δημοσιότητας όταν πρωτοπαρουσιάστηκε.

Αυτές τις μέρες της προεκλογικής περιόδου, όπου όλοι ανάμεσα στ' άλλα μιλάνε και για «άμεση δημοκρατία», «εποχή της πληροφορίας, της γνώσης και της τεχνολογίας» θυμηθήκαμε το φιλόδοξο αυτό σχέδιο. Επικοινωνήσαμε με τον Γ. Καμπουράκη για να τον ρωτήσουμε σχετικά με την εξέλιξη της πρότασής τους, και με έκπληξη πληροφορηθήκαμε ότι σχεδόν τίποτα δεν έχει προχωρήσει ακόμα, καθώς οι αρμόδιοι έκριναν όλα αυτά τα χρόνια ότι «η ελληνική κοινωνία δεν είναι ακόμα ώριμη για κάτι τέτοιο».

Ας πάρουμε τα πράγματα όμως από την αρχή. Η πρόταση του «Δικτύου Περικλής» συμπεριλαμβάνει πρώτα απ' όλα ένα σύνολο τερματικών εγκατεστημένων σε κιόσκια διάσπαρτα σε κοινόχρηστους χώρους κάθε δήμου. Θα συνδέονται με ένα κεντρικό μηχάνημα που θα βρίσκεται στο δημαρχείο ή όπου αλλού οριστεί και κάθε τερματικό μπορεί να εξυπηρετεί 3.500 πολίτες σε πρώτη φάση, σύμφωνα πάντα με την πρόταση του Πολυτεχνείου. Η πρόσβαση στα τερματικά γίνεται με προσωπική μη επώνυμη κάρτα και με τη χρήση προσωπικού κλειδάριθμου.

Σύμφωνα με το πρόγραμμα του «Δικτύου Περικλής» οι υπηρεσίες που μπορεί να προσφέρει είναι: α) Γνωμοληψία: Ο πολίτης μπορεί να καταθέτει τη γνώμη του πάνω σε θέματα που έχουν καταχωριστεί στο δίκτυο προς ψήφιση. β) Κατάθεση πρότασης: Ο πολίτης μπορεί να καταθέτει μια πρόταση πληκτρολογώντας την στο τερματικό, η οποία μπορεί να τεθεί και σε ψηφοφορία. γ) Αμεση και ανόθευτη εξαγωγή ταξινομημένων αποτελεσμάτων. δ) Πληροφόρηση του πολίτη. ε) Τηλεδιάσκεψη πολιτών.

Οπως μας ενημερώνει ο Γ. Καμπουράκης, «το τερματικό αυτό ως προϊόν δεν υπάρχει. Είχαμε κατασκευάσει ένα το 1994 στο Πολυτεχνείο και είχε γίνει και επίδειξη. Το σύστημα είναι ανοιχτό προκειμένου να ενσωματώνει και τις νέες τεχνολογίες».

Ο φόβος του «μεγάλου αδελφού»

Η ανωνυμία της ψήφου κατοχυρώνεται απολύτως -διαβεβαιώνει η επιστημονική ομάδα- μέσω του αυτόνομου δικτύου (δεν είναι στο Ιντερνετ) και της ατομικής κάρτας.

- Το 1994 δηλώνατε έτοιμοι για την πιλοτική εφαρμογή του. Γιατί αυτή δεν έχει γίνει δέκα χρόνια μετά;

«Είχαμε απευθυνθεί στα υπουργεία Ανάπτυξης και Εσωτερικών, αλλά τελικά δεν υπήρξε ανταπόκριση. Οσο για την πιλοτική εφαρμογή, ο Δ. Αβραμόπουλος όταν ήταν δήμαρχος Αθηναίων μας είχε υποσχεθεί ότι θα την υιοθετούσε, αλλά τελικά δεν το προχώρησε. Η δικαιολογία που μας είπε ήταν ότι δεν συμφώνησε το δημοτικό συμβούλιο». 

«Το πιο σημαντικό», επισημαίνει ο καθηγητής, «είναι να διαφυλάξεις τα δικαιώματα του πολίτη. Αν οι εμπορικές εταιρείες σόφτγουερ φτιάξουν αντίστοιχα προγράμματα ηλεκτρονικής δημοκρατίας, θα φτιάξουν το "μεγάλο αδελφό". 

Αυτή τη στιγμή στις ΗΠΑ οι εταιρείες που φτιάχνουν προγράμματα αφήνουν διόδους για την πρόσβαση των μυστικών υπηρεσιών. Εμείς είμαστε κατηγορηματικά αντίθετοι σε κάτι τέτοιο και ξέρουμε και πώς να το διασφαλίσουμε»


Ο ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ Γ. ΚΑΜΠΟΥΡΑΚΗΣ
Το 2000 απευθύνθηκαν στο υπουργείο Εξωτερικών, όπου τους υποδείχθηκε ότι εάν θέλουν μία υποτυπώδη χρηματοδότηση, να μετατραπούν σε μη κυβερνητική οργάνωση. Για να γίνει αυτό έπρεπε η ομάδα υποστήριξης του «Περικλή» να μετατραπεί πρώτα σε σωματείο.

Τέσσερα χρόνια περίμεναν, και μόλις τον περασμένο μήνα πήραν την έγκριση τελικά από τη δικαστική γραφειοκρατία, με την επικύρωση της ίδρυσης του «Ινστιτούτου Αμεσης Συμβουλευτικής Δημοκρατίας - Δίκτυο Περικλής», όπως θα λέγεται. 

Και όλα αυτά με την ελπίδα ότι όποια κυβέρνηση και αν προκύψει στις 8 Μαρτίου θα δείξει τελικά το ενδιαφέρον που δηλώνει στα προεκλογικά προγράμματα τόσο για τη δημοκρατία όσο και για την τεχνολογία. (!!!-επισήμανση δική μου)
_________________________________________________

Σημείωση 1
Το site του Δικτύου ΠΕΡΙΚΛΗΣ βρίσκεται εδώ. 
Σημείωση 2
Δοκιμάστε μια έρευνα στο Google ("Δίκτυο ΠΕΡΙΚΛΗΣ") - θα βρείτε αρκετές αναφορές. Για μια  συνοπτική και ευκατανόητη εισαγωγή στο θέμα: κλικ εδώ. 
Σημείωση 3
Περιέργως, "άγνοια του νόμου" δεν αναγνωρίζεται από τον κρατούντα "νόμο" (δηλ. "...συγνώμη, δεν το ήξερα!"), παρ' όλο που το σαθρό και ολιγαρχικό πολιτικό μας σύστημα, τεχνηέντως και εσκεμμένα, καλλιεργεί και προωθεί την άγνοια.
Σημείωση 4
Το Δίκτυο ΠΕΡΙΚΛΗΣ αποτελεί λύση σε υπαρκτό πολιτικό/κοινωνικό πρόβλημα, για το οποίο όμως η κοινωνία δεν έχει ακόμα διατυπώσει αίτημα επίλυσης. Άρα...;;;



Κυριακή 7 Αυγούστου 2011

Είναι η (Άμεση) Δημοκρατία Ανέφικτη; (Μέρος 2ο)


Αρχική δημοσίευση: ΑΔΕΣΜΕΥΤΟΣ ΤΥΠΟΣ, Παρασκευή 1 Απριλίου 2011 - σελ. 46



Ο "Περικλής" φέρνει και πάλι τη δημοκρατία


Στην εποχή που διανύουμε το χάσμα μεταξύ εκτελεστικής εξουσίας και πολιτών φαίνεται να ξεπερνά κάθε προηγούμενο, την ώρα που η «απολιτίκ» στάση των ψηφοφόρων γιγαντώνεται με μαθηματική ακρίβεια. Η κρίση την οποία βιώνουμε, «γέννημα θρέμα» της οποίας είναι οι ρωγμές του πολιτικού μας συστήματος, οφείλεται κατά ένα πολύ μεγάλο ποσοστό, στην αποξένωση και την έλλειψη επικοινωνίας που υπάρχει μεταξύ κυβερνώντων και εκλογικού σώματος, με τις περισσότερες κοινωνικές ομάδες να θεωρούν ότι η «φωνή» και τα «θέλω» τους δεν εισακούγονται από κανέναν.


Το χάσμα αυτό επιχειρεί να «κλείσει» το Δίκτυο «Περικλής». Πρόκειται για ένα σύστημα ηλεκτρονικής εφαρμογής και εκπαίδευσης στη Δημοκρατία, το οποίο ανέπτυξαν στο Ερευν. Εργαστήριο Τεχνολογιών ΜΜΕ, στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο, επιστήμονες του ΕΜΠ και του «Ερευνητικού Κέντρου Άθηνά’» υπό την καθοδήγηση του καθηγητή Γιώργου Καμπουράκη και του Επικεφαλής του Μεταπτυχιακού Προγράμματος «Δημοσιογραφία και Τεχνολογία» Μάριου Νόττα.

Ο «Περικλής» αποτελεί ουσιαστικά μια πρωτοποριακή «μέθοδο δημοκρατικής επικοινωνίας» μεταξύ των πολιτών και των «Αρχόντων» ενός τόπου, που υποστηρίζεται από ηλεκτρονικούς λογισμητήρες (ηλεκτρονικούς υπολογιστές εξελιγμένης τεχνολογίας)έτσι ώστε η χρήση του να είναι δυνατή από τον μεγαλύτερο δυνατό αριθμό πολιτών ακόμη και από άτομα με ειδικές ανάγκες.

Το πρωτοποριακό αυτό πρόγραμμα οι δυνατότητες του οποίου, αφενός προάγουν τη συναινετική δημοκρατία και αφετέρου ανοίγουν το δρόμο για ειλικρινή, άμεση και ουσιαστική διαβούλευση μεταξύ πολιτικών και ψηφοφόρων, αποσκοπεί κυρίως στο να πετύχει την ενεργοποίηση του Έλληνα πολίτη, όσον αφορά τα κοινά. Διαδίδει την συμμετοχική διοίκηση και την συν-ευθύνη, που τυπικά τουλάχιστον- αποτελούν τον πυρήνα της Δημοκρατίας- και δίνει το απαραίτητο βήμα στους πολίτες γα να μπορούν να εκφράζουν τις ιδέες και τις απόψεις τους.

Όσον αφορά στην υλοποίηση του Δικτύου, η πρόσβαση των πολιτών θα γίνεται από ειδικά διαμορφωμένα, καλαίσθητα περίπτερα γνωμοληψίας, τα οποία θα βρίσκονται τοποθετημένα σε πολυσύχναστα σημεία κάθε δήμου (πλατείες, πάρκα, δημόσια κτίρια). Τα περίπτερα θα στεγάζουν τον προηγμένο υπολογιστή (τερματικά γνωμοληψίας) και η πρόσβαση σε αυτά θα γίνεται με την ειδική, προσωπική, ανώνυμη και μη μεταβιβάσιμη κάρτα που θα έχει ο κάθε δημότης, με τη χρήση του προσωπικού κλειδάριθμου. Έτσι εξασφαλίζεται στο 100% η προστασία των προσωπικών δεδομένων του κάθε δημότη.

Κατά την πρόσφατη παρουσίαση του Δικτύου «Περικλής» στους Δημάρχους Γλυφάδας και Νέας Σμύρνης, Κώστα Κόκκορη και Σταύρο Τζουλάκη αντίστοιχα, καθώς και σε εκπροσώπους από το Υπουργείου εσωτερικών καθώς και από την Ηλιούπολη, και τον Καποδ. Δήμο Υμηττός-Δάφνη ... οι υπεύθυνοι του προγράμματος Δρ. Γεώργιος Καμπουράκης και Μάριος Νόττας τόνισαν μεταξύ άλλων, πως στις μέρες μας η ανάγκη δημιουργίας ενός απόλυτα δημοκρατικού «βήματος», μέσω του οποίου οι πολίτες θα μπορούν να συμμετέχουν ενεργά στις αποφάσεις που αφορούν τα κοινά, μοιάζει πιο επιτακτική από ποτέ.

Όπως επεσήμανε ο κ. Γ.Καμπουράκης, πρόσφατη έρευνα του Ευρωβαρόμετρου έδειξε ότι «το 81% των νέων επιθυμούν να συζητούν με τους ανθρώπους που παράγουν πολιτική».
Παράλληλα, όπως διευκρίνισαν οι υπεύθυνοι του προγράμματος, μια από τις μεγαλύτερες ίσως προκλήσεις του προγράμματος είναι να πειστούν οι πολίτες ότι διασφαλίζονται η ανωνυμία και τα προσωπικά τους δεδομένα. «Το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο το οποίο και θα διαχειρίζεται το συνολικό δίκτυο δεδομένων, μπορεί να εγγυηθεί στο 100% για την ασφάλεια του, όπως επίσης και για το ότι τα στοιχεία του κάθε πολίτη, δεν θα μπορούν να χρησιμοποιηθούν από καμία άλλη υπηρεσία» τόνισαν οι αρμόδιοι καθηγητές.

Πάντως, όσον αφορά την πορεία του Δικτύου, φαίνεται πως στην προ ημερών παρουσίαση, έγινε μια «καλή αρχή» καθώς ο δήμαρχος Γλυφάδας κ. Κώστας Κόκκορης δεσμεύτηκε ενώπιον όλων, την εγκατάσταση στο δήμο, δύο περιπτέρων του «Περικλή». Όπως χαρακτηριστικά δήλωσε «θα προχωρήσουμε στην τοποθέτηση δυο περιπτέρων στη Γλυφάδα, ενός στο δημαρχείο της πόλης και ενός στην Τερψιθέα. Σκοπός μας είναι να δώσουμε, κυρίως στους νέους, το βήμα και τη «φωνή» που ζητούν».

Μένει να αποδειχθεί εάν η δέσμευση του κ. Κόκκορη θα γίνει πράξη, δίνοντας τη δυνατότητα στους πολίτες του να εκφράζονται για θέματα που απασχολούν την πόλη τους.


Σημείωση
Αναλυτικότερες πληρηροφορίες για το Δίκτυο ΠΕΡΙΚΛΗΣ (το εκπαιδευτικό σύστημα Πολιτών και Αρχόντων για την επιστροφή στο μέλλον της Δημοκρατίας) θα βρείτε στα:
http://www.ntua.gr/periklesnet/page3/page3.html &

Δάκρυα στο Ισραήλ, Δάκρυα και στην Ελλάδα!

Λίγο χιούμορ, σαν ελάχιστη αντίσταση στην μεθοδευμένη, φασιστική και άκρως βίαια ψυχολογική επίθεση που δεχόμαστε καθημερινά από το δήθεν Ελληνικό κράτος. Αν και δεν τον γνωρίζω, θα ήθελα να δώσω τα θερμά μου συγχαρητήριά μου στον αρχικό συνθέτη του παρακάτω - άψογος!


Το τείχος των δακρύων στα Ιεροσόλυμα!

Το τείχος των δακρύων στην Ελλάδα!


Σάββατο 6 Αυγούστου 2011

Είναι η (Άμεση) Δημοκρατία Ανέφικτη; (Μέρος 1ο)*


Γράφει ο Κώστας Χρυσόγονος, καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου στο Τμήμα Νομικής ΑΠΘ και Δικηγόρος παρ' Αρείω Πάγω:
Γιατί προτείνω συγκρότηση Βουλής Πολιτών 
Στην πολιτική και συνταγματική θεωρία γίνεται, συνήθως, αντιδιαστολή μεταξύ της αρχαίας άμεσης Δημοκρατίας και της σύγχρονης αντιπροσωπευτικής Δημοκρατίας. Τούτο έχει βάση, στον βαθμό που στα δημοκρατικά πολιτεύματα των πόλεων-κρατών της αρχαιότητας ήταν καθοριστικός ο ρόλος της συνέλευσης των πολιτών, η οποία είναι προφανώς ανέφικτη στα σημερινά εθνικά κράτη, πρώτιστα για γεωγραφικούς και πληθυσμιακούς λόγους (σημ.: υπογράμμιση δική μου). Στην πραγματικότητα, ωστόσο,  οι αρχαίες πόλεις-κράτη διέθεταν και άλλα όργανα, με πολύ λιγότερα μέλη από την Εκκλησία του Δήμου (π.χ. στην αρχαία Αθήνα η Βουλή των πεντακοσίων και το λαϊκό δικαστήριο της Ηλιαίας). Τα όργανα εκείνα δεν συγκροτούνταν, όμως, με εκλογή των μελών τους (ούτε αποτελούνταν από επαγγελματίες τεχνοκράτες, όπως τα σύγχρονα δικαστήρια), αλλά με κλήρωση. Αυτή θεωρείτο ως η κατεξοχήν δημοκρατική μέθοδος ανάδειξης των αρχόντων, σε συνδυασμό με τον χρονικό περιορισμό της θητείας τους (συνήθως ενιαύσιας) και την εναλλαγή των προσώπων (π.χ.κανείς δεν μπορούσε να είναι μέλος της Βουλής για περισσότερες από δύο συνολικά θητείες). Αντίθετα, η εκλογή θεωρείτο ως κατά βάση ολιγαρχική μέθοδος... (Διαβάστε το πλήρες άρθρο εδώ)
Όλα ωραία και καλά, όσον αφορά το περιεχόμενο του άρθρου εν γένει, πλην όμως με εξοργίζει στο έπακρο το παρακάτω στην εισαγωγική παράγραφο: "...η οποία (συνέλευση των πολιτών) είναι προφανώς ανέφικτη στα σημερινά εθνικά κράτη, πρώτιστα για γεωγραφικούς και πληθυσμιακούς λόγους". Τί δηλώνει αυτό; Βασική τεχνολογική άγνοια (απαράδεκτη για ακαδημαϊκό διδάσκαλο και επιστήμονα); Μισαλλοδοξία της εξειδίκευσης; Πρόθεση εκ προοιμίου "θαψίματος" της ανάπτυξης του θέματος που επιχειρεί ο συγγραφέας (δηλ. το αναπτύσσει για το θεαθήναι - ακαδημαϊκά);

Θα ήθελα να πληροφορήσω τον κ. Χρυσόγονο (με όλο τον σεβασμό προς το πρόσωπό του), καθώς και το αναγνωστικό κοινό του, ότι το πρόβλημα επανασύγκλησης της συνέλευσης των πολιτών (κοινώς Εκκλησίας του Δήμου) στην σύγχρονη κοινωνία (τοπικά, εθνικά, πανευρωπαϊκά, καθώς και παγκόσμια) έχει επιλυθεί από τις αρχές της 10ετίας του '90, σε θεωρητικό/φιλοσοφικό, καθώς και σε πρακτικό/τεχνολογικό επίπεδο.

Η λύση/απάντηση στο παραπάνω πρόβλημα ονομάζεται Συμβουλευτική Άμεση ΔημοκρατίαΔίκτυο ΠΕΡΙΚΛΗΣ - το "εκπαιδευκτικό σύστημα Πολιτών και Αρχόντων για την επιστροφή στο μέλλον της Δημοκρατίας" (http://greeksynthesis.blogspot.com/2011/07/democracy-has-gone-to-dogs.html). Στηρίζεται από το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο, είναι τεκμηριωμένη σε διεθνή βιβλιογραφία, έχει στο παρελθόν στηριχθεί από φιλόσοφους/επιστήμονες διεθνούς εμβέλειας (όπως, π.χ., Κορνήλιο Καστοριάδη και Μιχάλη Δερτούζο/ΜΙΤ - έναν από τους δημιουργούς του σημερινού Internet), είναι ευρέως γνωστή σε "παλιούς" (και νυν ενεργούς) πολιτικούς και ουσιαστικά παντελώς άγνωστη στην πλειονότητα της ελληνικής κοινωνίας (γιατί άραγε;). Θα ήθελα να αναφέρω (αυστηρά τεχνοκρατικά και κοστολογικά) ότι, αν το Δίκτυο ΠΕΡΙΚΛΗΣ είχε θεσμοθετηθεί πανελλαδικά όταν προτάθηκε αρχικά στους πολιτικούς μας άρχοντες, θα είχε κοστίσει όσο και η διεξαγωγή περίπου μίας εκλογικής αναμέτρησης, με άμεση απόσβεση κόστους εφεξής. Αυτό σημαίνει σχεδόν τσάμπα εκλογές και δημοψηφίσματα 24/7 (ελληνιστί), με την ταυτόχρονη δυνατότητα άμεσης και ουσιαστικής αναβίωσης της Εκκλησίας του Δήμου (και μάλιστα βελτιωμένης σε σχέση με τα κρατούντα τον 5ο π.Χ. αιώνα).


Τις ο πολίτης εστίν σκεπτέον;
Ας αφήσουμε, λοιπόν, κατά μέρους τις (φθηνές και αστήρικτες) δικαιολογίες ότι η Άμεση Δημοκρατία είναι ανέφικτη για "γεωγραφικούς και πληθυσμιακούς λόγους"! Ας επικεντρωθούμε στην ουσία του πράγματος, δηλαδή (κατ' Αριστοτέλη Σταγειρήτη): "τίνα χρη καλείν πολίτην", ή "τις ο πολίτης εστίν σκεπτέον", καθώς "ου γαρ τον αυτόν ομολογούσι πάντες είναι πολίτης, εστί γαρ τις ος εν δημοκρατία πολίτης ων, εν ολιγαρχία πολλάκις ουκ έστι πολίτης", ή "εν μεν δημοκρατία μάλιστα εστί πολίτης, εν δε ταις άλλαις ενδέχεται μεν, ου μην αναγκαίον". Εν κατακλείδι "πολίτης δ' απλώς ουδενί των άλλων ορίζεται μάλλον ή του μετέχειν κρίσεως και αρχής". Ας επικεντρωθούμε, επιτέλους, στο θέμα πολιτικής παιδείας του ατόμου εξ "απαλών ονύχων", εξίσου σπουδαίο και απαραίτητο/στοιχειώδες προσόν με την γραφή και την ανάγνωση. Ας επικεντρωθούμε στο γεγονός ότι το παρόν πολιτικό σύστημα εκτρέφει (τεχνηέντως και εσκεμμένα) πολιτικά αναλφάβητους πληβείους (επί της ουσίας, βοοειδή προς σφαγή και βρώση των εχόντων και κατεχόντων).


Όσον αφορά την πολιτική ωριμότητα της παρούσας Ελληνικής Βουλής (κατά πλειοψηφία απαίδευτα "παιδαρέλια", κομματικά διορισμένα και αγόμενα και φερόμενα χάριν υψηλότατου "μισθίου") σε σύγκριση με την πολιτικά "απαίδευτη/ανώριμη" μάζα του Ελληνικού λαού, θου Κύριε φυλακήν τω στόματί μου!


*Σημ.: Το θέμα αναπτύσσεται περαιτέρω σε επόμενες αναρτήσεις [Είναι η (Άμεση) Δημοκρατία Ανέφικτη; (Μέρος 2ο, 3ο & 4ο)].    


Ομιλία ΓΑΠ στη Σύνοδο Κορυφής του ΟΑΣΕ στο Καζακστάν

Βρήκα ένα ενδιαφέρον βίντεο (πρωτότυπη σύνθεση) στο omadeon.wordpress.com. Αφορά στην ομιλία του πρωθυπουργού στη σύνοδο κορυφής του ΟΑΣΕ στο Καζακστάν, Δεκέμβρη 2010. Πέραν από το καυστικό χιούμορ και την σάτυρα του Omadeon, επικεντρώθηκα σε δύο σημεία: 1) Τί ακριβώς είναι ο ΟΑΣΕ και τί κάνει; (η γνώση μου είναι επιδερμική) και 2) Τί είναι το Σχέδιο Σύμβασης του 2007, την υπογραφή του οποίου (χωρίς επιφυλάξεις ή υποσημειώσεις) ευαγγελίζεται ο ΓΑΠ;

ΟΑΣΕ σημαίνει Οργανισμός για την Ασφάλεια & Συνεργασία στην Ευρώπη (OSCE - Organization for Security & Co-operation in Europe). Βασικές πληροφορίες θα βρείτε στο  el.wikipedia.org. Στόχος του ΟΑΣΕ είναι η έγκαιρη αντιμετώπιση και αποτροπή συγκρούσεων, η διαχείριση κρίσεων και η αποκατάσταση μετά από συγκρούσεις. Λεπτομερέστερες πληροφορίες θα βρείτε στο site του Υπουργείου Εξωτερικών (κλικ εδώ), όπως και στο επίσημο site του ΟΑΣΕ (http://www.osce.org/who & http://www.osce.org/what). Υπάρχει και επίσημο περιοδικό ΟΑΣΕ (PDF - http://www.osce.org/home/73693). Καλή μελέτη - το θέμα έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον (εν όψει των τεκταινομένων στην Ελλάδα).
Τώρα, όσον αφορά το Σχέδιο Σύμβασης του 2007 (2007 Draft Convention), από τα λίγα που καταλαβαίνω, αφορά στην επιδαψίλευση διεθνώς αναγνωρίσιμης νομικής υπόστασης στον ΟΑΣΕ (σαν αυτή που έχει ο ΟΗΕ;), με ό,τι προεκτάσεις έχει αυτό. Με απλά λόγια, ο ΟΑΣΕ δεν μπορεί τώρα να ανοίξει ένα τραπεζικό λογαριασμό κάπου ή να ασφαλίσει το προσωπικό του, γιατί δεν αναγνωρίζεται ως νομική οντότητα (βλέπε http://www.osce.org/secretariat/36184). Προφανώς, υπάρχουν ενστάσεις και επιφυλάξεις από χώρες/μέλη (π.χ. Ρωσία) όσον αφορά την υιοθέτηση του Σχεδίου Σύμβασης 2007 (θέμα προς περαιτέρω διερεύνηση).

Για μια εισαγωγή στο θέμα της συνόδου στο Καζακστάν, δείτε άρθρο του skai.gr εδώ.

Και τώρα στο βίντεο του Omadeon - απολαύστε! 


Για όσους έχουν ακόμα υπομονή, το αυθεντικό βίντεο της ομιλίας ΓΑΠ ακολουθεί παρακάτω. Το πλήρες απομαγνητοφωνημένο κείμενο της ομιλίας (στα ελληνικά) βρίσκεται εδώ.